وقتی تو با من هستی

براي تويي كه فراموشت نميكنم - 2

whenurnot — Thu, 26 Nov 2009 17:35:18 GMT

طفلك نيما . نميدونم آيا زماني از اين كه تو رو به ما معرفي كرد پشيمون شد ؟ تو خيلي سريع تبديل شدي به بهراد عزيز من و عاطفه . اگه جايي مي‌خواستيم بريم به تو مي‌گفتيم. اگه چيزي مي‌خواستيم به تو مي‌گفتيم. اگه كاري داشتيم به مي‌گفتيم. هر تصميمي كه ما مي‌گرفتيم تو خيلي راحت قبول مي‌كردي. بر عكس نيما كه خيلي‌وقت‌ها نه مياورد. خيلي جاها نمي‌اومد و خيلي كارها رو نميكرد.

نيما خيلي وقت‌ها مي‌رفت با گروه كارداني‌هاي هم رشته‌مون كه من هيچ وقت از جمعشون خوشم نمي‌اومد. نه از دخترها نه از پسرها. تنها چيزي كه از دانشگاه ياد گرفته بودند آمار اين و اون رو گرفتن و پشت اين و اون حرف زدن و چسباندن اون به اين بود. دانشگاه براشون فقط و فقط در همين‌ها خلاصه ميشد. نميدونم نيما چه جوري باهاشون كنار مي‌اومد. من اصلا حوصله‌شون رو نداشتم. عاطفه هم همين‌طور. ولي نيما حتي بعد از رفتن هم‌خونه‌اي كه هم‌كلاسي اونها بود بازم رابطه‌شون رو باهاشون حفظ كرده بود. فقط پسرهايي تو اون جمع بودن كه اهل خاله‌زنك بازي و خوش‌گذروني (اونم به شيوه‌هاي خيلي مسخره) بودن و من هيچ وقت نفهميدم نيما كه اين ويژگي‌ها رو نداره چطوري در اون جمع دووم مياره. راستي دخترهاي اون گروه هيچ‌وقت از من خوششون نيومد. هيچ وقت. به خاطر دوستي محكم و صميمانه‌ام با نيما. به خاطر اينكه خيلي از بچه‌هاي دانشگاه فكر ميكردن نيما دوست پسر منه و اونها ميخواستن يكي از دخترهاي گروه خودشون رو به نيما قالب كنن. چون هميشه گيج ميشدن كه بالاخره تو دوست پسر مني يا نيما . اين رو به خودتون هم گفته بودن. و من هيچ وقت زحمت نكشيدم براشون جا بندازم كه براي صميمي بودن با پسري لازم نيست دوست‌دخترش باشي. يه پسر ميتونه همه حرف‌هاي نگفته‌اش رو براي تو بگه از عميق‌ترين و مخفيانه‌ترين احساسات و افكارش براي تو حرف بزنه بدون اينكه دوست‌دخترش باشي. ميتوني يه دوستِ دختر فابريك و منحصر بفرد باشي و دوست‌دختر نباشي. اونها هيچ وقت نمي‌فهميدن. نمي‌تونستن منو تحمل كنن چون همه استادها منو خيلي دوستم داشتن و همه بچه‌ها باهام راحت بودن. چون باورشون نمي‌شد پسرهايي كه اونا رو خداي كامپيوتر و برنامه‌نويسي مي‌دونستن ميومدن از من اشكال مي‌پرسيدن. چون من تنها دانشجويي بودم كه معاون علمي دانشگاه درباره‌اش خطاب به قائم‌مقام رئيس دانشگاه گفت : آقاي ش اين دختر، دختر خود منه. هر چي خواست و هر كاري داشت دريغ نكنين.

دلم براي نيما مي‌سوزه. چرا من و عاطفه نفهميديم پشت اون ظاهر كمي جدي نيما يه پسره كه به محبت و حمايت دخترانه ما خيلي احتياج داره. چرا وقتي هي ساز مخالف مي‌زد ما هم محلش نمي‌ذاشتيم و با تو سه تايي مي‌رفتيم و اون هر طور بود خودش رو مي‌رسوند، ما مهربوني و توجه زياد تو رو مي‌ديديم و دقت نمي‌كرديم نيما چرا هيچ وقت مثل تو نيست. چرا نيما بلد نيست ناز ما رو بخره و هي به ما توجه كنه. چرا نيما موقع ماشين گرفتن نميره جلو و كنار مي‌ايسته ولي تو هميشه چند قدم مي‌رفتي جلو. تو هميشه ما رو داخل سوار مي‌كردي و بعد خودت مي‌نشستي. ولي نيما براش اهميتي نداشت. در رو براي ما باز نمي‌كرد و مي‌رفت تو مي‌نشست. يادته چقدر سر به سرت مي‌ذاشتم و مي‌گفتم من دوست دارم سر بشينم و وسط و ته نمي‌شينم و تو غرغر مي‌كردي و وسط مي‌نشستي و ما بهت مي‌خنديدم.

دلم براي نيما مي‌سوزه كه حسرت اون همه صميميت سه‌تايي رو مي‌خورد و هيچ وقت نمي‌تونست از حريمي كه براي خودش داشت كمي پا رو فراتر بذاره و به اون رابطه‌اي برسه كه ما سه تا داشتيم.

روزي هزار بار بهت مي‌گفتم چقدر برام عزيزي و چقدر دوستت دارم. آخ چرا هيچ‌وقت اين حرف‌ها رو به نيما نزدم. چرا هيچ وقت بهش نگفتم چقدر برام عزيزه ؟ كه بود. كه خيلي دوستش داشتم. چرا با خودم و خودش لجبازي كردم. چرا به خاطر احساسي كه بهش داشتم و آشكارش نمي‌كردم خودم و خودش رو مجازات كردم.

اگه اون دو سال آخر رابطه‌مون به اونجا نمي‌رسيد قطعا تا آخر عمر عذاب وجدان مي‌گرفتم. خوشحالم خوشحالم كه لااقل چند بار بهش گفتم دوست خيلي خوب منه. ولي كم بود. خيلي كم بود.

آخ بهراد عزيزم چقدر دلم براي اون روزهاي شاد و بي‌خيال تنگ شده. چقدررررررررررررر سبك و آزاد و خوشحال بوديم. مثل گنجشك‌هاي كوچولويي كه شادمانه جست و خيز مي‌كنن و دنبال هم مي‌دون و جيك جيك مي‌كنن.

با چه شوقي نگاهت مي‌كردم وقتي با دست چپ جزوه‌ مي‌نوشتي و جدي غرق درس مي‌شدي و من باهات شوخي مي‌كردم

و تو اخم ميكردي و دعوام مي‌كردي و من غش غش مي‌خنديدم و تو هم مي‌خنديدي. عاطفه با چه لذتي به اين صحنه‌ها نگاه مي‌كرد و من چقدر شاد بودم كه روزي در عروسي بهترين دوستانم حضور خواهم داشت.

سر همه‌ كلاس‌ها حواست به ما دو تا بود. استاد، جزوه، درس، همه زندگيت ما دو تا بوديم. ما هم غرق شادي بوديم. من از داشتن دوست و برادري مثل تو و عاطفه از داشتن عاشقي و معشوقي مثل تو.

واي چقدر دلم براي اون روياهاي طلايي تنگ شده. دلم برات خيلي تنگ شده بهراد . خيلي .

چي بگم از روزهايي كه همش خاطره بودن. همه زيبا و طلايي و درخشان. روزهايي جاودانه كه ما براي هم ساختيم و تا ابد در ياد خواهيم داشت.

يادته يه شب من و تو و نيما شروع كرديم به Missed Call انداختن. اون موقع اصلا اين چيزا بين همه باب نشده بود. شما دو تا دست به يكي كرده بودين! حتي از تلفن خونه هم استفاده ميكردين و من يه تنه حريفتون بودم ! گوشي من اون موقع تعداد Missed Call هاي هر شماره رو نگه مي‌داشت تا شماره 255 و دوباره reset ميشد. اون شب سه بار تعداد ميسد‌كال‌ها reset شد !!! يعني بيش از 765 از هر كدومتون !

اكثرا تا غروب سه تايي يا چهارتايي با هم بوديم. يا تو دانشگاه يا بيرون. شب هم كه مي‌رفتيم خونه يا اس‌ام‌اس مي‌دادي يا Missed Call گاهي هم زنگ. بعد از تو به هيچ‌كسي انقدر sms ندادم. هميشه از همه لحظاتت برامون sms ميدادي. مي‌دونستيم تو هر لحظه كجايي و چي كار مي‌كني.

دوستي ما 4 تا هميشه تو دانشگاه مثال‌زدني بود. خيلي‌ها شايد حسرتش رو مي‌خوردند. و خود ما شايد هيچ وقت فكر نمي‌كرديم روزي به اينجا برسيم.همه چيز فوق‌العاده بود تا شب يلداي سال 83 ...

30 آذر 1383 . تولد يكي از دوستاي تو بود و همگي دعوت شده بوديم به كافي‌شاپ هتل م. بگو بخند و شوخي. سورپرايز هديه‌ها. تقلبي كه تو به من رسوندي و هزار تومني (!) كه سرش شرط بسته بوديم و من و تو با هم نصف كرديم ! Cool Disk اي كه من و تو و «عاطفه» و «نيما» و پسرعموي «نيما» و دوست پسرعموي «نيما» براش خريده بوديم. البته خريدنش و كادو كردنش با من بود، انتخاب كارت تبريك هم. شما پسرها كه سليقه نداشتيد !! هر وقت عكس‌هاي اون تولد رو مي‌بينم فقط به ياد اون جمع خوشحال ميفتم ولي وقتي خاطره‌اش رو به ياد ميارم امكان نداره اون فالي كه عاطفه براي تو گرفت از يادم بره. شب يلدا بود و حرف از فال حافظ گرفتن. اولين فال رو براي تو گرفتن. عاطفه گرفت. وقتي حرف از يار و نگار شد به وضوح لرزيدن دست‌هاش و صداش رو احساس ميكردم. آخر شعر، معني يا بهتره بگم ترجمه فال هم داشت ! برات نوشته بود يك نفر هست كه بدجوري عاشقشي و دل و هوشت رو برده. بهتره هر چه زودتر بهش عشقت رو اعتراف كني... عاطفه بيشتر لرزيد...

همون شب بعد از شام دسته‌جمعي كه همه با هم خورديم و تو من و عاطفه رو به خونه‌مون رسوندي، به عاطفه گفتم فردا باهات حرف ميزنم. وقتش رسيده راز دل‌ها فاش بشه. خيلي استقبال كرد. حسابي ذوق‌زده شده بود. و شروع كرد به تفسير رفتار و حركات تو و عشقي كه در نگاهت حس كرده بود. همون شب بهت اس ام اس دادم.

فردا حدود ساعت 10 يا 11 باهم تو سلف قرار داشتيم. نميدونم چرا قرار رو دانشگاه گذاشتم. قبلش كلاس داشتيم ؟ نميدونم. عاطفه درست اون سر ميز بزرگ سلف نشسته بود و من و تو اين سر. خنديدم و بهت گفتم ميدونم يكي رو دوست داري. بايد بهم بگي چون من بهترين دوستت هستم. منم يكي رو دوست دارم و بهت ميگم چون بهترين دوستم هستي. بهت گفتم مطمئنم ميتونيم به همديگه كمك كنيم.

سر تكون دادي و گفتي نميشه. گفتي دو ساله كه دوستش داري و ميترسي همه چي به هم بخوره. نميخواي برداشت بدي از احساس تو بكنه چون باهاش دوستي و ميترسي همين دوستي‌ ساده‌تون هم به هم بخوره. خنديدم و گفتم نترس. و از گوشه چشم به عاطفه نگاه كردم كه در اضطرابي شيرين غوطه‌ور بود. قرار بود اون هم بعد از يك سال و نيم به مراد دلش برسه.

از من اصرار و از تو انكار. اصلا نمي‌فهميدم چرا ميترسي. يعني واقعا تا حالا نفهميده بودي عاطفه هم خيلي دوستت داره. اون موقع يادم نبود ولي الان يادم مياد دو سه ماه قبل از اين ماجرا يه بار كه با هم به فست فودي بيرون از شهر رفته بوديم حرف از معيارها و ايده‌آل‌ها شده بود و هم تو و هم نيما، با معذرت‌خواهي از عاطفه گفتين كه دختر روياهاتون شبيه منه. گفتين اسم منو بين خودتون گذاشتين Cool guy with long hair (با توجه به فيلمي كه مدتي پيش ديده بوديد) من غش كرده بوديم از خنده و عاطفه تا دو رور ناراحت بود كه منظورت چي بوده. يعني دوست داري اون هم مثل من خنده‌رو و شلوغ و پرهياهو و خوشحال و با اعتماد به نفس و جسور و باهوش باشه (اينها فقط نقل قوله) و من باز هم خنديده بودم و سر به سرش گذاشته بودم و بهش اعتماد به نفس داده بودم.

بالاخره قبول كردي. روز اول دي بود. اولين روز فصل زمستان. گفتي هر دو مون اسم كسي رو كه دوست داريم روي برگه كاغذ بنويسيم و كاغذها رو همزمان به همديگه بديم. خنديدم و گفتم باشه. گفتي هم نام و هم نام‌خانوادگي رو بنويسيم. جا خوردم. قرار بود من اسم نيما رو بنويسم و تو اسم عاطفه رو . توي كلاسمون يه نيما و يه عاطفه كه بيشتر نداشتيم. و من اصلا يادم نبود سه تا بهراد داريم. در واقع اصلا بهش فكر نميكردم. باز هم به روي‌ات خنديدم و گفتم باشه.

روي برگه نوشتم نيما و كاغذ رو تا كردم. تو هم نوشتي و كاغذ رو تا كردي. برگه‌ها رو گذاشتيم روي ميز و آورديم جلو و برگه اون يكي رو برداشتيم.

مي‌خنديدم و برگه تو رو باز مي‌كردم. مي‌خنديدم و اسمي كه توش نوشته بودي رو مي‌خوندم.

نمي‌خنديدم. تو هم نمي‌خنديدي. خنده رو لب‌هاي من ماسيده بود. خدايا اين ديگه چه حقيقتي بود كه آوار شد روي سرمون ؟؟؟؟؟؟

يه بار ديگه به برگه و دست‌خط آشناي تو نگاه كردم. چرا ؟ چرا ؟ چرا ؟

تو اصلا نگاه نمي‌كردي. نه به من . نه به برگه من كه توي دست‌هات بود.

و من ديگه هيچ‌وقت خنديدن از ته دل تو رو نديدم. 1 دي 1383 آخرين باري بود كه من چشم‌هاي خندان تو ديدم...

ادامه دارد ...

11 گانه !!!

whenurnot — Tue, 24 Nov 2009 08:21:18 GMT

1. به سلام چه عجب از اين طرفا ! خوبي جودي خانوم ؟!

2. كامنت‌هاي پست پيش خيلي قشنگ بود. ممنونم از همه‌تون. كامنت دوست گلم و نازنينم تينا رو اينجا ميذارم چون هم من خيليييييي خوشم اومده بود هم بعضي دوستاي ديگه :

تینا : قربونت برم... اینکه تو دل نازکی به این معنیه که تو باید بیشتر و بیشتر محکم و آروم و نشکستنی بشی... و به این معنی نیست که لوک باید بیشتر و بیشتر هوای دل تو رو داشته باشه... می دونی جودی نازنینم.؟ مسئولیت خیلی خیلی مهمی که ما داریم اینه که روز به روز پیشرفت کنیم.... و به خودمون مسلط تر بشیم... توجه و مهربونی دیگران هرچند خوشاینده اما در اکثر مواقع باعث میشه دیرتر به فکر این بهبود بیفتیم... عزیز دلم به خدا اگر هر کس دیگه ای جای تو بود من این حرفها رو بهش نمی زدم اما چون میدونم تعالی و پیشرفت برای تو چقدر مهمه (به خاطر شوق و ذوقی که قبلا در این مورد ازت دیدم در مورد اون شخص خاص که میدونی و میدونم) دوست دارم حواست رو به موضوعی جلب کنم که خیلی به نظرم مهم میاد و خودم هم خیلی اوقات توی این زمینه به راه اشتباه رفتم... همیشه آسونی نشونه ی درستی نیست... این جمله رو می شناسی؟ : آرام باشید و اگر آرام نیستید بدانید که از ایمان تهی گشته اید....
دوستت دارم بینهایت... جدی میگم خواهرکم

3. كامنت‌دوني رو دوباره تاييدي ميكنم. فقط به خاطر اينكه دوست دارم به كامنت‌هاتون جواب بدم. و چون معمولا اين كار رو با تاخير انجام ميدم اگه كامنتدوني تاييدي نباشه ديگه كسي براي ديدن جوابش برنمي‌گرده !!!!!

4. نگفته بودم يه عضو جديد به خانواده‌مون اضافه شده ؟ خب الان گفتم. باباش اسمش رو گذاشته داوود. داوود سيبيلو !!!!!! البته جديدا بهش سياوش هم ميگه ! باباش كيه ؟ لوك !

5. قشنگ‌ترين قسمت ماجرا ميدونين چيه ؟ پلاك من فرده. پلاك ماشين بابا فرده. پلاك داوود سيبيلو هم فرده !!!!!!!!!!!! باز خوبه پلاك ماشين فردي اينها زوجه وگرنه من ديگه افسردگي مي‌گرفتم !!!!!!!

6. پنج‌شنبه دو هفته پيش جاتون بسياااااااااار خالي رفته بوديم پارك طالقاني به صرف جوجه ! من و مامانم و سالي و خواهرش ، و لوك و آني و فردي. البته قرار بود مادر و خواهر آني هم بيان كه متاسفانه نشد. كلي خوراكي خوشمزه هم خورديم. در واقع رفتيم نشستيم خوراكي خورديم پا شديم يه كم بازي كرديم باز اومديم خوراكي خورديم. ناهار خورديم با يه عالمه سالاد كه آني درست كرده بود. بعد باز هم خوراكي خورديم !! اين بود گردش علمي ما !!! البته اينجا تموم نشد. من ، مامان و سالي و خواهرش رو برداشتم بردم جمهوري. ملوس رو تو يه كوچه باريييييييييك پاك كرديم و رفتن Bluetooth Handsfree (عكس) و Braun Epil Lady (عكس) خريدم.

7. ميخواين به راه راست هدايت شين ؟ بشينين ويژه‌برنامه‌هاي صدا و س ي م ا رو ببينين ! دو سه روز پيش يه برنامه داشت در مذمت فمينيسم . يعني من كشته مرده اين برنامه شدم‌ها ! اول و آخرش هم كه مي‌گفتن ص ه ي و ن ي س م از فمينيسم حمايت ميكنه ! فقط براي اينكه بگم چقدرر اين برنامه قشنگ بود يه قسمتش رو براتون نقل ميكنم :‌ »فمينيسم با حمايت از سقط جنين در واقع از بي‌بند و باري حمايت مي‌كند (!!‌ا چه جالب ! شما هم مثل ربط اين دو تا رو ميخواين بدونين ؟ پس ادامه‌شو بخونين ! )‌ چون مهمترين دليلي كه جلوي بي‌بند و باري جوان‌ها و نوجوان‌ها رو ميگيره ترس از حاملگي ناخواسته‌است ولي وقتي سقط جنين آزاد باشه ديگه ترسي از اين موضوع ندارن و با خيال راحت وارد روابط نامشروع ميشن (‌!!!!!!!!!!!!!!)‌ » ببخشيد نويسنده و كارگردان و مجري اين برنامه تا حالا اسم ك ا ن د و م ، قرص ض د ب ا ر د ا ر ي ، I U D ، قرص ك ا ش ت ن ي ، و هزار تا كوفت و زهر مار ديگه به گوششون نخورده يعني !! تا حالا ازشون استفاده هم نكردن ؟!!!!!!!!!! راستي مجري‌اش هم اون خانوم مجري 20:30 بود !

شرف داره آدم بشينه تكرار ويكتوريا و ققنوس و Fashion House رو نگاه‌ كنه. اينم از رسانه م ل ي !!!!!

8. شنيدم Elecomp فرت !!!! آره ؟

9. در راستاي بند 7 اينجانب مسافران رو نگاه ميكنم و خوشم مياد. پرستاران رو هم كه عاشقشم. منتظر آشپزباشي هم مي‌باشم. آها اين در چشم باد رو هم دوست داشتم. ولي وقتي انقدر ر ض ا ش ا ه رو خوار و خفيف و ذليل نشون داد بدجوري تو ذوقم خورد. حالا خوبه يكي دو تيكه از اقتدارش رو نشون داد ولي حقيقتا كي ميتونه فراموش كنه همين جاده چالوس كه كمتر كسي هست كه تا حالا يك بار ازش عبور نكرده باشه رو ببينه و يادش بره بزرگمردي كه باعص ساخته شدنش شد. به بت‌سازي اصلا اعتقاد ندارم. معتقدم هيچ كس هم معصوم و مبري از گناه نيست. ولي نمك‌نشناسي تا چقدر ؟

10. پادشاهان هم فرت !!! به مطلب گيلاس خانومي جان مراجعه كنيد.

11. اين پست سجاد و اين پست تينا رو هم حتما بخونيد. براي اين دانيال عزيزم از صميم قلبم دعا ميكنم و براي پدر و مادر با شهامتش صبر و آرزو ميكنم زودتر شادي و سلامتي به خونه كوچكشون براي هميشه برگرده.

حسی که خوب نیست

whenurnot — Sat, 14 Nov 2009 10:32:18 GMT

دارم سعي ميكنم خوشحال باشم. باور كن. ولي نميتونم. قرار بود اين يه سورپرايز باشه براي من ؟ متاسفم ولي اصلا سورپرايز جالبي نبود.

تو اين 20 دقيقه‌اي كه بهم خبر دادي همش دارم فكر ميكنم من الان بايد خبردار مي‌شدم؟ يعني نبايد من هم تو شادي‌ لحظه‌هاي قبلش باهات شريك مي‌شدم ؟ تو هيجان و اضطرابش ؟ يعني اصلا برات مهم نبود كه زودتر بهم بگي ؟

ممنونم كه به من خبر دادي در حاليكه هنوز خيلي‌هاي ديگه نميدونن. ولي من قرار همسرت باشم. شريك زندگي تو. هر جوري با خودم كلنجار ميرم تو ذهنم نمي‌گنجه كه تو برنامه‌هات رو چيده باشي و با فردي و آني بري و وقتي كارت انجام شد به من بگي.

من ميدونم با برادر و همسرش خيلي خيلي بيشتر از يه برادر و يه همسر برادر صميمي و ندار هستي ولي من چي ؟‌ نبايد چنين رابطه‌اي با من هم داشته باشي ؟ وقتي چند نفر ديگه ميدونن يعني يه مسئله شخصي نيست. من بايد الان از اين قضيه باخبر بشم ؟

حس خوبي نيست. اصلا حس خوبي نيست. متاسفم لحظه‌اي كه مي‌تونست خيلي خيلي قشنگ و خاطره‌انگيز باشه برامون رو اينطوري خراب كردي.

ياد خودم افتادم. يادته تو از لحظه به لحظه‌اش باخبر بودي ؟ يادته لحظه به لحظه بهت گزارش ميدادم. يادته مي‌خواستم تو هم باشي ؟‌ چقدر برام مهم بود كه تو هم باشي. چقدر تو شادي من تو هم سهيم بودي.

حس خوبي نيست. اصلا حس خوبي نيست.

پی نوشت : خیلی خب. بخشیدمت ! حرفتو قبول کردم. ولی یادت باشه دل من از دل یه گنجشک هم نازکتره !! از این به بعد انقدر یهویی حرکتی نکن. اونم چنین حرکتی ! هان ؟ خب من همیشه آدمه یهویی بودم. یهویی تصمیم میگرفتم و در همون لحظه اجرا میکردم. دلیل نمیشه که تو هم همینجوری باشی. باشه باشه بخشیدمت ! دیگه تکرار نشه !

براي تويي كه فراموشت نميكنم - 1

whenurnot — Wed, 04 Nov 2009 16:40:18 GMT

پی نوشت لازم : خیلی خب بابا چرا میزنید ؟! اسم ها رو مستعار کردم !

نميدونم چرا دوباره ياد تو افتادم. ياد تو با اون نگاهي كه هيچ وقت در هيچ كس ديگري نديدم. نگاهي كه دوستش داشتم و دارم. هر از گاهي يادت سر ميخوره و مياد قاطي هزار تا فكر ديگه. و من هيچ وقت نميتونم بيرونش كنم. نه ميتونم نه ميخوام. حتي گاهي وسوسه ميشم خبري ازت بگيرم اما بعد پشيمون ميشم و باز اين دور تسلسل كلنجار رفتن با خودم تكرار ميشه. البته نه قدري كه آزارم بده.

اولين بار كي ديدمت ؟ يادم نمياد. «عاطفه» ازت حرف زده بود. چي گفت هم خيلي يادم نيست. آهان فكر كنم گفت اون پسره رو روز ثبت‌نام با مادرش ديدم. و من خنديدم. همين. اون موقع نمي‌دونستم تو دو سال و نيم تموم به آدم خيلي مهمي تو زندگيم تبديل ميشي.

ترم اول دانشگاه بود. اون روز ماه رمضون با «نيما» قرار داشتيم. من و «عاطفه» تو راهروي طبقه سوم يا چهارم منتظرش بوديم. با يه ظرف سالاد اولويه. تازه فهميده بوديم ميشه به جاي اينكه پشت ساختمون دانشگاه توي حياط پشتي روزه‌خوري (!) كرد مثل خانوم‌ها بريم سلف دانشگاه و روي ميزهاي نهارخوري غذا بخوريم و عجبا كه كسي هم كاري به كارمون نداشت. در واقع اصلا تو سلف پرنده پر نميزد. «نيما» اولين پسري از بچه‌هاي كلاس بود كه باهاش صميمي‌تر شده بوديم. البته به جز «م» كه الان اصلا نميخوام در موردش حرف بزنم.

«نيما» اومد اما تنها نبود. تو رو با خودش آورده بود. پسري كه به نظرم كوچولو ميومد و كمي فقط كمي ... لوس ، نازك نارنجي ، خجاليت، نميدونم ولي هر چي بود ازش بدم نميومد. «نيما» پرسيد اشكالي نداره تو هم با ما باشي و ما گفتيم البته كه نه. و اينجوري بود كه تو به زندگي ما وارد شدي. و من همون موقع يا شايد از كمي قبلش فهميدم كه «عاطفه» از تو خوشش مياد.

چقدر طول كشيد تا ما با تو خيلي خيلي صميمي‌تر از «نيما» شديم ؟ نميدونم. شايد خيلي كم. خيلي زود تو حسابي خودت رو در دل ما جا كردي و من براي اولين بار بعد از پسرخاله‌ام و پسر عمه‌ام ديدم يه پسر رو خيلي دوست دارم. مثل يه برادر و شايد نزديك‌تر و بيشتر از يه برادر.

چقدر خوب شد كه تو اومدي. وگرنه از دست «نيما» ديوونه ميشدم. بعد از اون ماجرايي كه در آخر ترم اول بين من و «نيما» و «م» پيش اومد و من ديگه داشتم قاطي ميكردم. تو و «عاطفه» شدين بهترين دوستاي من و «نيما» يه دوست خيلي خوب و اولين مردي كه بهش علاقمند شدم. «نيما» باهوش كه مثل خودم عاشق تحقيق و مطالعه و ياد گرفتن بود و عينك داشت و خيلي اخلاقاي پسرونه نداشت. ولي «نيما» هيچ وقت نمي‌تونست و نتونست و نخواهد تونست جاي تو رو براي من بگيره. تويي كه ميگفتي تا آخر عمرت دوست نداري هيچ جا بدون ما (من و «عاطفه») باشي و من چقدر خوشحال بودم ما چهار تا هميشه با هميم و هميشه با هم خواهيم موند. به اين فكر ميكردم دو تا آپارتمان تو يه ساختمون با هم بگيريم و هميشه با هم باشيم. من و «نيما» ، تو و «عاطفه» .

آخ چرا هيچ وقت نفهميدم اون همه اس ام اس كه به من ميزدي به خاطر «عاطفه» نبود كه از ترم سوم با هم هم‌خونه شده بوديم. چرا هيچ وقت نفهميدم هميشه با ما بودنت به خاطر دوستي عميقت با من و عشقت به «عاطفه» نيست. چرا نفهميدم وقتي من در مورد تيپت، موهات،‌ لباس‌هات نظري ميدم و «عاطفه» از روي شرم و خجالت هيچ چيزي نميگه و تو با دقت به حرف من گوش ميكني و عمل ميكني به خاطر اين نيست كه فكر ميكني «عاطفه» هم همين نظر رو داره.

چرا هميشه فكر ميكرديم كه «نيما» منو دوست داره و تو «عاطفه» رو. چرا همش ميگفتم «نيما» منو دوست نداره (از اعتماد به نفس كمم نبود. من اصولا محبت و توجه و علاقه پسرها رو به خودم نمي‌گرفتم. پسرها به خاطر همين خيلي با من راحت بودن و بهم احترام ميذاشتن. ميدونستن اگه به طرفم بيان سريع به خودم و بقيه دخترها نميگم ببين اين پسره از من خوشش مياد) چرا ترم سوم «عاطفه» گاهي ميگفت واي من چي كار كنم. هم «نيما» از من خوشش مياد هم «بهراد» (يعني تو). چرا من همينجوري نگاش ميكردم و هيچي نميگفتم ؟ چرا «عاطفه» يه مدت راه ميرفت و ميگفت من «بهراد» رو دوست دارم «نيما» هم دوستمه نميخوام هيچ كدوم از من ناراحت بشن يا با هم مشكل پيدا كنن چون هر دوشون من (يعني«عاطفه») رو دوست دارن. چرا نفهميدم سردي ناگهاني ارتباط شما و اينكه گاهي اصلا آبتون تو يه جوي نميرفت به خاطر من بود نه «عاطفه» . اصلا چرا «نيما» ديگه احساسش به من رو كنار گذاشت؟ به خاطر تو كنار كشيد يا همون ترم اول به خاطر «م» ؟

چرا دوستي من و «عاطفه» بعد از اون همه صميميت به اينجا رسيد؟ چرا چرا چرا ؟ اگه همون موقع مي‌فهميدم نمي‌ذاشتم كار به اينجا برسه ؟ نميذاشتم اون همه دوستي، اون جمع 4 نفره كه خيلي‌ها بهش حسادت ميكردن به اينجا برسه ؟ اينطوري از هم بپاشه ؟ راستي تو الان چي كار ميكني؟ به من فكر ميكني؟ هنوز دوستم داري؟ ازم متنفري؟ اصلا برات اهميتي ندارم ؟

راستي چرا هيچ وقت شك نكردم اون فالي كه شب يلدا براي تو گرفتن و حرف از يار و نگار و معشوق زد، اون معشوق من بودم نه «عاطفه» .

چقدر دلم ميخواد دوباره من و تو و «عاطفه» و «نيما» بشينيم تو يه كافي‌شاپ يا رستوران و بزنيم و تو سر و كله هم بزنيم و انقدر بشينيم كه خودمون خودمونو بندازيم بيرون.

ولي شايد هيچ وقت نشه. تنها كاري كه فعلا ميتونم بكنم اينه كه بشينم و خاطراتمون رو مرور كنم. خب از كجا شروع كنيم ؟

...

پی نوشت ۱ : ادامه دارد

پی نوشت ۲ : ديروز توي اون بارون سيل آسا من تك و تنها با ماشين توي اتوبان بودم. پريدخت و آزي رو اكباتان پياده كرده بودم. سال يك ساعت و نيم زودتر رفته بود تا به وقت دكترش برسه. در نتيجه من و ملوس ساعت 7 شب توي اتوبان تهران كرج تنهاي تنها بوديم. وسط اتوباني كه هيييييچ ساختموني نبود تا كمي از شدت باد و طوفان و بارون كم كنه. يه جاهايي ديگه واقعا چشمم جايي رو نميديد. براي چند لحظه حتي فلاشرهاي ماشين هاي جلويي رو نمي‌ديدم. با وضعيتي كه ديروز من و بقيه راننده‌هاي اتوبان تهران كرج ديديم خدا رو خيلي شكر ميكنم كه سالم به خونه رسيديم (من و ملوس ديگه !)

و راستش بايد بگم علاوه بر لطف خدا، به خودم هم خيلي افتخار ميكنم ! بايد بوديد و وضعيت رو مي‌ديديد اون وقت شما هم حتما به من افتخار ميكرديد ! لطفا به من افتخار كنيد چون نتونستم به مامان و بابا بگم تو چه جهنمي گرفتار شده بودم تا بهم افتخار كنن (بارون رو از توي خونه ميديدن و داخل شهر كه پر از ساختمونه تا جلوي اون طوفان بارون وحشتناك رو بگيره) با لوك هم فقط كمي صحبت كردم و هنوز نشده براش تعريف كنم چي شده تا بهم افتخار كنه. دوستام هم همينطور. خلاصه الان خيلي احتياج دارم بهم افتخار كنيد !!!!!

جودی در خواب ازدواج میکند !

whenurnot — Mon, 02 Nov 2009 07:07:18 GMT

پی نوشت لازم : دوستای عزیزی که دچار سوء تفاهم شدن، ماجرای بله برون در خواب اتفاق افتاده. به عبارت دیگه فریال خواب دیده که پدر من بالاخره جواب مثبت رو داده !!

قبلا در مورد فريال نوشته بودم. متاسفانه تابستان كه تموم شد فريال هم برگشت تبريز. سر كار اصلي‌اش يعني تدريس در دانشگاه. همسرش، آقاي مودب، اما هنوز در تهران مشغول كاره. فعلا هر دو مشغول كار روي پايان‌نامه‌شون هستن تا ببينن تكليف سربازي آقاي مودب چي ميشه و بعد تصميمي براي زندگي‌شون بگيرن. ظاهرا دوست ندارن تهران زندگي كنن. مخصوصا فريال تبريز رو بيشتر دوست داره.

ديروز بهم زنگ زد. تازه از مراسم تولد يكي از همكارها تو اتاق كنفرانس برگشته بوديم. ميگم يكي از همكارها چون تنها كسي تو شركته كه زياد باهاش دوست نيستم و متاسفانه اخلاق‌ها و شخصيت‌هامون اصلا با هم تناسبي نداره. بگذريم. لوك وقتي ديد اسم فريال رو گوشيم افتاده به شوخي گوشي من رو برداشت و سر به سر فريال گذاشت. من و لوك با فريال و شوهرش خيلي دوستيم. لوك هم آقاي فريال و هم آقاي مودب رو خيلي دوست داره. حتي شايد فريال رو بيشتر. هم دختر باهوش و خودمونيه و هم خيلي بامزه و شوخ و حاضرجواب. من هم كه نياز به گفتن نداره تو اون مدت كوتاه دو سه ماهه چقدر با فريال صميمي شدم.

خلاصه بالاخره كه گوشي رو گرفتم بعد از كلي ذوق و فرياد !!!!! و احوالپرسي فريال گفت تو هفته پيش خوابم رو ديده. من با موهاي رنگ كرده و ابروهاي نازك شده و آرايش قشنگ و خلاصه حسابي خوشگل !! ازم پرسيده خبريه چيزي شده ؟ منم گفتم آره ديگه لوك و خانواده‌اش اومدن خونمون و صحبت‌ها رو كرديم و به توافق رسيديم و 10 آبان بله برونمونه.

بله ديروز هم 10 آبان بود و فريال ياد من افتاده بود. خلاصه كه ازم قول گرفت اگه خبري شد و موهامو رنگ كردمو و ابروهامو نازك !!!!!!! حتما خبرش كنم.

در همين راستا ديروز يه پرسشنامه به دستم رسيد از يه روانشناس آشنا كه در جهت ازدواج هماهنگ و موفق معيارهامو بنويسم و يه سري سوال مرتبط ديگه.

چه خيري تو اين اتفاقات نهفته است رو هنوز نميدونم. تا حالا چندين خواب ازدواج يا مراسم عقد من رو ديدن. من جمله خودم كه چندين بار. تو همه اين خواب‌ها هم داماد خوشبخت همين لوك خوش شانس بوده !

و الان يهو يادم افتاد درست 2 سال و 3 روز از روزي ميگذره كه لوك خوش شانس به من پيشنهاد آشنايي و بيشتر براي ازدواج رو داد. دو سال و 3 روز پيش در 8 /8 /86 . هنوز به وضوح اون روز رو به ياد ميارم. و دوست دارم تو يه پست در موردش بنويسم.

دوباره به صرافت افتادم در لحظه زندگي كنم و از لحظه لذت ببرم. در همين راستا كه از ديروز شروعش كردم بايد بگم روز روز خيلي خوبي بود. امروز هم و روزهاي بعد هم. براي شما هم لحظات خوشي رو آرزو ميكنم.

همینجوری !

whenurnot — Fri, 30 Oct 2009 08:31:51 GMT

همینجوری عشقم کشید دوباره یه پست بذارم !

راستی عیدتون مبارک

۸/۸/۸۸ تقارن جالب و قشنگیه نه ؟

میدونین عاشق چیم ؟ وقتایی که لوک عصبانی میشه !!!!!! سه شنبه از همون سازمان کذایی داشتم برمیگشتم زنگ زدم بهش. میگه جودی الان باهام صحبت نکن. عصبانیتم فروکش میکنه (!!!!!!) میخوام عصبانی بمونم تا با این آقای ... (مدیر کل انفورماتیک همون سازمان ! ) صحبت کنم ! میخوام خشن باشم !!!!!! یعنی باید می دیدید اون همه خشانت رو !!!!!!!!

هان ؟ حالم خوبه . نمیدونم شایدم این ویروس سرماخوردگی رو مغرم اثر گذاشته ! فکر کن جودی تو یه روز دو تا پست بذاره اونم کوتاه !!!! اونم بیربط ! نمیدونم فقط خیلی وقتا دلم میخواد حرفای دلم رو در همون لحظه تو وبلاگم بنویسم. ولی خودمو شرطی کردم انگار. عادت کردم حرف خاصی داشته باشم و طولانی بنویسم. دارم این شرطی شدگی رو از بین میبرم. جرقه اش همین الان زده شد خب !

چرت و پرت !

whenurnot — Fri, 30 Oct 2009 08:01:18 GMT

۱. یه مدتی طول میکشه عقده نبودن ماشینم رو بدر کنم. بالاخره دوشنبه کاراش تموم شد (البته باز باید بره برای پولیش) و متاسفانه سه شنبه نتونستم باهاش برم سر کار. خلاصه که دیروز چهار پنج ساعتی ماشین سواری کردم البته در حکم مامور خرید !!!

۲. وای که این آلرژی امون منو بریده بود. مخصوصا که تبدیل شده بود به سرفه های زیاد. چهارشنبه که دیگه داشتم با فرشته مرگ گپ میزدم رفتیم و یه آمپول بتامتازون خوشگل زدم. از شانس خوبم ظاهرا از دیروز یهو عوارض سرماخوردگی دارم از خودم نشون میدم !!!!! و به همین شلنگ آب بینی ام بدجوری راه افتاده ! و میتونه چند تا استخر رو پرکنه !!!

۳. بعد از n ماه و سال پیش بالاخره مجددا سری به Google Reader زدم و نتیجه اینکه دو هفته ایه از هیچ وبلاگی غافل نیستم. بله بله اشتباه نکردید من رشته ام نرم افزار بود. قضیه کوزه گر و کوزه شکسته و این حرفهاست دیگه !

۴. این متروی تهران شده عذااااااااب . خوش به حال اونایی که ازش استفاده نمیکنن. چند روز پیش صبح که طبق معمول بازم تاخیر شدید داشت چند تا دختر شروع کردن به داد و هوار (مترو تو ایستگاه وایساده بود و درهاش باز بود) یهو یه خانوم (که معلوم بود نه عجله داره نه میره سر کار نه دانشگاه نه هیچ جا) شروع کرد داد زدن که خب صبح ها یه ساعت زودتر پاشین (فکر کنم منظورش دیگه ساعت ۴ صبح بود !!) دخترا هم عصبانی شدن گفتن تو که داری میری زردچوبه بخری از بازار (!!!!!!) چی میگی؟ ایشون هم شاکی شد گفت مشکلتون اینه شوهر گیرتون نیومده !!!!!!!! ۳۰ سالتونه هنوز شوهر نکردین !!!!! جاتون خالی خنده بازاری شده بود

۵. یه عالمه حرف برای گفتن داشتم که الان هیچ کدومشون نیومد. اینه که این چرت و پرتا رو نوشتم ! برم همت کنم ماشینم رو بشورم که چرک از سر و روش میباره طفلک. آخ دلم یه تعطیلی یه هفته ای میخواااااااااد همه وقتم مال خودم باشه هر جور عشقم میکشه وقتم رو بگذرونم.

۶. دلم شدیدا یه دونه از این خونه ها میخواد. سراغ ندارین ؟

عکس های تولد + ماجرای تصادف

whenurnot — Fri, 23 Oct 2009 15:46:18 GMT

عكس‌هاي تولد

دوستای عزیزی که توی پی نوشت پست قبل ازشون برای تبریکات مهربونشون تشکر نکردم مرسی خیلی خیلی ممنونم دوستای گلم. هستی جونم دلم برات تنگ شده بود . راستی خوشحالم که چند تا دوست جدید هم پیدا کردم. نیلوفر جان و ماریا جون و ... . راستی نیما جان اگه وبلاگ زدی خوشحال میشم آدرسش رو بهم بدی.

اينم عكساي تولد كه قولشو داده بودم

تابلوئه اسم روي كيك رو پاك كردم ؟! تو اين عكس همه كادوها نيست آخه لوك و فردي و آني كادوي هاي ديگه‌شون رو مخفيانه بهم دادن !! (هم تو تهيه كادوي دسته‌جمعي شركت كرده بودن هم جدا گرفته بودن بالاخره من آدم مهميم ديگه !!!!!!) اون گل هم از طرف سالي جونيمه

يكي از كادوها رو موقع انداختن عكس دسته‌جمعي (!!!) پيدا نكردم واسه همين عكس تقريبا دسته جمعيه !!

اينم چند تا عكس ديگه :

كوله پشتي و شال خوشگلم از طرف همه بچه‌ها (شالم دو رنگه)

پيراهن از طرف فردي و آني

مودم از طرف لوك خوش شانس !

عکس شماره ۵ هم همون کادوییه که تکی گرفتم ! خانوم الف زحمت کشیدن و برام گرفتن (خانوم الف یکی از همکاراست که اون روز نبود. ایشون برای انجام کارهای شرکت میان)

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

تصادف

جمعه هفته پيش يعني 24‌ام غروب رفتيم يه گشتي بزنيم. يه لحظه بود. فقط يه لحظه. يه صداي خيلي بلند. پياده كه شدم و چراغ ماشينم رو كه ديدم كه كنده شده و افتاده زمين و چراغ كوچيكه كه چند صد تكه شده بود... راستش يه لحظه يه جوري شدم. تو اين همه سال تا حالا تصادف نكرده بوديم. يه بار با ماشين بابا خيلي سال پيش كه اونم مقصر ماشين ديگه بود و خدا رو شكر اتفاق خيلي خاصي نيفتاد و گلگير ماشين بابا تو رفت. البته ماشين مقصر تا نصف موتورش جمع شد.

يه لحظه خيلي شوكه شدم ولي سريع خودم رو جمع و جور كردم. (نخير راننده من نبودم. حتي جلو هم نشسته بودم). سريع رفتم پيش مامان. طفلك شوكه و گيج بود. طفلك اصلا تقصير اون نبود. كه اگر هم بود اصلا براي من مهم نبود. خلاصه از اونجايي كه ما ماشين مقصر بوديم و اتوبوسي كه باهاش تصادف كرده بوديم خسارت چنداني نديده بود (در حد چند تا خط روي سپر) و راننده هم آدم خوبي بود و ديد ماشين نو به اون روز افتاده خودش گفت مشكلي نيست و رفت. نمونديم افسر بياد و كروكي بكشه. مامان رو نشوندم عقب و نشستم پيشش. چراغ بزرگه رو كه آورديم گذاشتيم توي ماشين طفلكي گريه‌اش گرفت. رفتيم گشتيم و هي دلداريش داديم. من هي ميخنديدم و سر به سرش ميذاشتم. واقعا در اون لحظه ديگه برام مهم نبود. درسته من ماشينم، ملوسم، رو خيلييييي دوست دارم ولي ديگه برام مهم نبود. ارزش مادرم ميليونها برابر برام بيشتر بود. تازه شايد خنده‌تون بگيره ولي چون من با ماشينم ارتباط برقرار ميكنم و باهاش حرف ميزنم حس كردم ملوس هم از اتفاقي كه براش افتاده ناراحت نيست. رفتيم بستني خورديم و كلي با مامان حرف زديم تا آروم شه. ناهار اون روز يه خورش بادمجون مشت گذاشته بودم و چون بابام عاشق كشك بادمجونه ميخواستم براي شام براش درست كنم. اومديم خونه و وايسادم شام درست كردن. مامانم بازم هي بغضش ميگرفت و آروم آروم گريه ميكرد. طفلك همش غصه ميخورد ميگفت ماشين نوي بچه‌ام رو به چه روزي درآوردم. تازه غصه ميخورد بچه‌ام روز تعطيلش وايساده داره كار ميكنه. (البته من خيلي از روزهاي تعطيل كار ميكنم به ميل و دلخواه خودم و معمولا غذا با منه چون خودم دوست دارم !!) راستي به لوك هم sms داده بودم كه ما تصادف كرديم و چون گوشيم silent بود و تو جيبم هر چي بعدش تماس گرفته بود نديده بودم. البته اگه ميديدم هم نميتونستم جواب بدم چون جلوي بابام باهاش حرف نميزنم. خلاصه رفتم يه گوشه و بهش زنگ زدم. طفلك بدجوري نگران شده بود. خوبه آدم آروميه وگرنه فكر كنم اگه دستش بهم ميرسيد دو شقه‌ام ميكرد كه اينجوري سكته‌اش دادم !!!

اون شب بالاخره گذشت و فرداش هم كه شركت بودم چندين بار به مامانم زنگ زدم. حالش بهتر شده بود. خلاصه توي اين هفته بابا افتاد دنبال كاراي بيمه (بيمه بدنه) و پيدا كردن صافكار و نقاش خيلي ماهر. (تو كرج آشنايي نداشت) تازه يه روز براي گرفتن چك مجبور شدم خودم هم باهاش برم. ديدن جاي خالي ملوس تو پاركينگ بدجوري آزارم ميداد. قرار بود چهارشنبه ماشين رو تحويل بدن كه پنج‌شنبه آخر وقت دادن !! تازه چند تا كارش هم مونده. كه البته از چشم ريزبين بابا دور نمونده و همونجا به صافكار گفته و شنبه دوباره ميبرتش. تازه بايد بيمه هم ببره. (بعد از تعمير بايد ماشين رو برد بيمه تا تاييدش كنن كه اگه خداي نكرده تصادف ديگه‌اي تو همون قسمت‌هاي صدمه ديده اتفاق افتاد بيمه خسارت رو قبول كنه). ديروز كه بابا آوردش رفتم پايي و ديدمش. دلم براش يه ريزه شده بود. كلي ناز و نوازشش كردم و باهاش حرف زدم !

اين دو تا از عكس‌هاييه كه بيمه از ماشينم گرفته بود. از روي عكس، عكس انداختم تا يادگاري نگه دارم.

عکس شماره ۷

عکس شماره ۸

حالا براي اينكه زياد اين پست تلخ نشه اين عكس رو هم ميذارم !!

اون بالش بادي قرمز هديه فردي و آني بود وقتي ماشينم رو گرفتم و اون هاپو كوچولوي خوشمل قند عسل هديه مانيا جونم :

عکس شماره ۹

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

من نميدونم دختر به اين كدبانويي رو چرا شوهر نميدن ؟!!!!!! ديروز تو فليور مرغ خوشمزه كبابي/ سوخاري براي ناهار درست كردم با يه عالمهههههههه سيب زميني و هويج سرخ شده (اونا هم گذاشتم تو فليور) . عصر هم نان سير براي عصرونه درست كردم. امروز هم يه ته‌چين خوشمزههههههههه با زرشك پلو ( هان كي داره از خودش تعريف ميكنه ؟! من ؟؟؟ عمرا !!! عزيز من گفتني‌ها رو بايد گفت !!!) ته‌چين بار اولم بود. بسيار بسيار استقبال شد ! اين جوري هاست ديگه !

گزارشی از تولد تولد تولدم مبارک !! + پی نوشتی درباره فلیور !

whenurnot — Thu, 15 Oct 2009 13:26:18 GMT

سلااااااام به دوستاي گل خودم. واي كه شما چقدر ماهين. انقدر دوق كردم وقتي تبريك تولدهاتون رو ديدم. يه دنيا مرسييييي.

تعططلات سه روزه خوش ميگذره ؟ من كه اونجور كه ميخواستم نشد ازش استفاده بكنم ولي خب دارم لذت ميبرم.

اول از ماجراي روز تولد بگم. راستش اون روز چون روز قبل از تحويل سيستم بود خيلي استرس و كار داشتم. ولي با وجود اين با تمام وجود معتقد بودم روز تولد روز فوق‌العاده‌اي خواهد بود.

صبح با سالي رسيديم شركت. هوا خيلي دوست داشتني بود. يه هواي پاييزي ماه بود. اونقدر كه سالي پيشنهاد داد به جاي شركت بريم چرخ بزنيم! راستش اگه به خاطر اين پروژه نبود ميرفتم. ترافيك هم واقعا روون بود. خلاصه رسيديم شركت و نيم ساعت بعدش من زنگ زدم بي‌بي. تا شنيدم كيك‌هاي شكلاتي‌شون آماده است به سالي گفتم و سريع آماده شديم رفتيم كيك رو بگيريم. از اون طرف هم بچه‌ها ميخواستن منو سورپريز كنن و هي با هم پچ پچ ميكردن. منم فوضوللل ! (فضول رو اينجوري نوشتم كه بدونين چقدر كنجكاوم!) هي ميرفتم بغلشون ببينم چي ميگن !! قرار بود عصر تولد بگيريم. راستش دور ميز كه ميشينيم با هم ناهار بخوريم هميشه خانوم ع ميشينه يه سر ميز. روز تولدم اوجا رو گذاشتن من بشينم. خلاصه روز تولدم بود و تحويلگيري شديد !

قرار بود تولد سر ساعت 5 عصر باشه. منم خوشحااااال. لوك ساعت 3 تا 4 يه جلسه داشت كه رفت. بماند كه داشتم اوقات خودم رو الكي تلخ ميكردم و ميترسيدم به موقع نرسه. ولي لوك مهربونم بهم فهموند هيچ وقت جلو جلو نبايد به خاطر اتفاقاتي كه نيافتاده و اصلا معلوم نيست هم بيفته ناراحت كنيم. طبق قرار خيلي زودتر از 5 هم اومد. دستش هم يه چيزي بود كه مربوط به تولدم بود. منم چون درو باز كردم ديدم. آها سالي و مانيا (همين مانيا كه اينجا رو ميخونه) و آذي هم رفتن بيرون ! منم فوضوووووول ببينم اينا رفتن چي كار كنن ! ديگه ساعت 5 همه جمع شده بودن. سالي جونم با يه گل خوشگل كه برام خريده بود اومد. دسته گل آفتابگردون كه يه عالمه خوشگل بود. حالا من تمام تلاشم اينه ازشون تخمه آفتابگردون دربيارم !!!!!!!

تازه برام از اينترنت آهنگ‌هاي تولد خوشگل گرفته بود. (خودم چند تا داشتم ولي وقت نكردم ديشب بريزم رو Cool Disk ام بيارم). ديگه همه جمع شدن تو اتاق و منم آخري

ن نفر رفتم. كادوهاي خوشگل رو ميز بود. دست زديم و تولد تولد كرديم و جاتون خالي كلييييي خوش گذشت. كيك رو يه برش زدم و آني زحمت تقسيم كردنش رو كشيد و من رفتم سراغ كادوها. چه كوله‌پشتي لپتاپ خيليييييييييييييييييي خوشگل كه از طرف همه بچه‌هاي شركت بود. به سلقيه مانياي عزيزم. بخصوص كه پر جيب و جادار بود همونجور كه من دوست دارم و خوشرنگ. دست همه‌ درد نكنه بالاخص مانيا. يه شال خيلييييي خوشگل كه باز از طرف همه بچه‌هاي شركت بود و انتخابش رو آذي به عهده گرفته بود. از اين شال دورنگ‌ها. رنگش هم مورد علاقه من. بازم دستشون درد نكنه. اون دسته گل خوشگل هم كه از طرف سالي بود. يه كادوي كوچولو هم كادو شده بود از طرف علي (يكي از بچه‌ها كه اون روز شركت نبود). يه پاكت سيگار !! خنديديم و من با سيگارم عكس انداختم !! (علي خيلي پسر ماهيه و كلي دوست خودمه. قبلا در موردش اينجا نوشته بودم. تنها فرد سيگاري شركت كه به خاطر قانون شركت ما هيچ‌ وقت هم تو شركت سيگار نميكشه)

خيلي خوب بود ولي چيزي كه كلي ناراحتم كرد اين بود كه يادم رفت براي مانيا جونم كيك جدا بگيرم. آخه مانيا گياهخواره و كيك رو به خاطر تخم‌مرغش نميخوره. صبح يادم رفت عصر هم قرار بود چيز ديگه‌اي براش بگيرم كه انقدر كارم زياد شد بازم يادم رفت. خلاصه خيلي شرمنده شدم.

وقتي ديگه آخراي تولد بود آني اومد بهم گفت كه بعدش برم تو اتاق پيششون. وقتي جمع كرديم بريم رفتم و ديدم يه كادوي جداگانه هم آني و فردي برام خريدن. يه پيراهن (بلوز ؟) خيلييييييي خوشگل . يه عالمه خوشگل بود. آني خيلي خوش سليقه‌ است. اومدم خونه پوشيدم هم كلي اندازه بود هم خوشگل. لوك هم يه كادوي جداگانه برام خريده بود. چيزي كه ميدونست خيلي لازم دارم. مودم external براي لپتاپم. ديگه هي نميرم پاي اون يكي كامپيوتر وصل شم به اينترنت !

ديگه خوشحال خوشحال كادوهامو زدم زير بغلم و با بچه‌ها اومديم. آها فردي هم هي تو تولد ميگفت ايشالا لياقت اين كادوها رو داشته باشي !!!!! تازه نميذاشت براي تشكر ببوسمش!! ميگفت سرماخوردي ويرووس‌هاتو ميدي به من !! برعكس لوك تا كادوشو باز كردم ميگفت زود باش منو ببوس تشكر كن !!!!

اين بود روز ميلاد من !!

كادوم رو از مامان و بابام هم دريافت كردم. پول بهم دادن تا هر چي ميخوام براي خودم بگيرم.

عكس‌ هم بعدا در همين محل نصب ميشود !! چون عكسا همه تو گوشي لوك و مانيا و سالي يه. منم هنوز ازشون نگرفتم.

سه‌شنبه هم بالاخره پروژه كذايي رو تحويل داديم. اونم با كلي جون كردن. بالاخره امضاي تحويل موقت رو گرفتم. مانيا هم تو جلسه بود. اگه بدونين با چه بدبختي امضا گرفتيم. جونم در اومد. از همه سختي‌ها كه بگذريم تا الان لااقل 6 – 7 روز از صبح تا شب براي تحويل دادن تو جلسه بوديم. خيلي سخت بود و نميتونم حال خوبم رو از گرفتن امضا توصيف كنم. انگار رو ابرا داشتم پرواز ميكردم. البته يه سري اشكالات داره كه بايد با كار فشرده شنبه رفعشون كنيم ولي بارم حالم خيلي خوبه.

خدا جونم تو تمام لحظات سخت اين پروژه بهم كمك كردي و معجزه‌ات رو بهم نشون دادي. در تك تك لحظات بودنت رو حس كردم. چه جوري ميتونم شكرت رو به جا بيارم ؟

ليلي جونم، سايه عزيزم، سجاد جان، مستانه جوني، آوامين عزيز، خانوم خونه گل، سارا جان، مينا جوني، شهناز عزيزم و نيلوفر جان مرسي . خيلي مرسي. سايه جونم كادوي خيلي قشنگي بود.

پی نوشت : خاطرم هست كه الهه جون ازم دستور غذا براي پخت در فليور رو خواسته بود. منم سر حرفم هستم و حتما در اولين فرصت براش آماده ميكنم. يه دوست كامنتي گذاشته و آدرسي داده كه در اون آقايي در پاسخ به سوال يه نفر، در مورد Flavor Wave كه از همين شبكه MeShop خريده بود نظرش رو و بهتره بهگم انتقادش رو گذاشته بود. يه دوست هم نظر من در مورد حرفاي ايشون خواسته. يه دوست عزيز، من به نظر ديگران مِن جمله همين آقا/خانوم انوش احترام ميذارم. به طور مختصر اين رو ميگم كه خود من مرغ كاملا درسته رو در فليور گذاشتم و واقعا عالي شده. اين نه تنها نظر منه، نظر مادر و پدر تا حدودي سختگيرم (سختگير در مورد طعم غذا) هم هست. اتفاقا يكي از دلايلي كه من از فليور خوشم مياد اينه كه غذا در اون نپخته و خام اصلا نميشه. البته البته بايد توجه داشت طبخش هم شرطه. من از دستورات كتاب راهنماش استفاده كردم+ تجربه خودم و نتيجه خوبي گرفتم. اتفاقا همين امروز بادمجان‌هاي خورش بادمجان رو با فليور سرخ كردم (و البته با روغن بسيار كمتر) و خيلي عالي شده بود. من ميتونم بگم واقعا راضي‌ام. توي فليور تقريبا همه چي هم درست كردم. از پيتزا و كيك و مرغ سوخاري (بال سوخاري، مرغ تكه شده و مرغ كاملا درسته درشت) و هات داگ و سيب‌زميني تنوري گرفته تا گراتن و سيب‌زميني سرخ شده (با روغن بسيااار كم در حد يك قاشق غذاخوري) و خيلي چيزهاي ديگه. من به شما توصيه‌اي نميكنم ولي خودم استفاده كردم و خيلي هم راضيم. مطمئن باشين قصد تبليغ هم ندارم چون هيچ سودي برام نداره. تنها تجربه ناموفقي كه داشتم تهيه ذرت بوداده يا همون پف فيل بوده. حالا ديگه صلاح مملكت خويش خسروان دانند. تمام نظرات و تجربياتم در اين پست نوشتم. اغراقي هم نكردم. هر طور خودتون صلاح ميدونين. براتون آرزوي موفقيت دارم.

عجب از برکات این ماه پر برکت !

whenurnot — Sat, 10 Oct 2009 11:45:18 GMT

پست قبل گفتم این ماه مهر ماه پر برکتیه . هی گوش نکردین. بفرما من که الان حالم عالیه. اصلا یه عالمه اتفاق خوب تو همین مدت کم افتاد. تو همین چند ساعت ها. اون جودی دلزده و غمگین الان کلی خوشحال و خجسته است.

میگما یادتون رفت تولدم رو بهم تبریک بگیدها !!!! البته من که منتظر تبریک شنیدن نبودم ولی خب واسه خودتون گفتم !!! ولی جدای شوخی اصلا خودتون رو ناراحت نکنین. فردا پذیرای شنیدن تبریکاتتون هستم !! من به شب تولد و اینا اعتقاد ندارم. واسه همین هیچکدوم از دوستام و آشناهام به خودشون زحمت نمیدن ۱۸ مهر بهم تبریک بگن. از ۰۰:۰۰ بامداد ۱۹ مهر تبریکاتشون رو شروع میکنن.

میریم که داشته باشیم یه جشن تولد رو فردا تو شرکت.

چقدر خوشحالم برای فردا برنامه ای ندارم که مجبور باشم برم سازمان ... (همین سازمانی که این پروژه کوفتی ببخشید پروژه قشنگ !! رو باهاشون داریم) . کلی غصه داشتم که روز تولدم اونجا نباشم و شرکت باشم . اگه روز تولدم اونجا بودم تا سال بعد همین موقع اونجا بودم اون وقت !!!!

تولدم پیشاپیش مبارک باشه ! هورااااااااااااااااااااااااااااااا !!!

پی نوشت : بفرما دلیل از این محکمتر ؟!!!!! هنوز ۷ ساعت به آغاز روز پرشکوه ۱۹ مهر مونده که یه کامنت از لیلی دیدم !!!!! فکر کن این دختر بعد از n روز پیداش شد. سلامممممممممممممم لیلی جونم